Facebook

 
T: +48 22 827 38 46
T: +48 22 827 93 95
STREFA
LOGOWANIA
Strona Główna / POŻEGNANIA / Wspomnienie Stanisław Krakowiak

Wspomnienie Stanisław Krakowiak

Kol. Stanisław  Krakowiak     1922 - 2017                                    

          Stanisław Krakowiak

Urodził  się 8 maja 1922 r  w Warszawie i tu spędził  lata dziecię ce i młodzieńcze. Wojna zastała go z rodzicami pod Warszawą, do której wrócił  w roku 1950, gdzie . Naukę podstawową ukończył  na Woli, a średnie wykształcenie w gimnazjum im. Gen. Jasińskiego na Pradze.  Już w czasie wojny ukończył Szkołę Elektryczną II stopnia ( d. Wawelberga i Rotwanda ) na Mokotowie, uzyskując tytuł technika elektryka. Po czym  rozpoczął studia wyższe w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej na Wydziale Elektrycznym w Warszawie, uzyskując absolutorium w 1944 r.  Po wojnie złożył  pracę dyplomową na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, uzyskując w 1947r tytuł magistra inżyniera elektryka. Praktykę odbył  w czasie wojny w Fabryce Dźwigów Osobowych Gronowskiego i w Elektrowni Tramwajowej w Warszawie, a bezpośrednio po wojnie -w fabryce f. ASEA w Vestera's w Szwecji. W 1959 roku przedłożył  i obronił  pracę doktorską na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej pod promotorstwem prof. K. Kopeckiego.

          Pracę zawodową podjął  w Elektrowni Warszawskiej w Dziale Technicznym w 1945 r;  po półtora roku przeniesiono go do Centralnego Zarządu Energetyki do Działu Technicznego na stanowisko inspektora współpracy elektrowni, a następnie pod koniec 1947 r - do nowo utworzonego w ramach CZE Głównego Biura Elektryfikacji Wsi, gdzie przejął   kierownictwo Działu  Studiów i Planowania . Od tego czasu jego głównym zainteresowaniem i polem działania stała się elektryfikacja wsi i rolnictwa. Początkowo zajął  się ujednoliceniem rozwiązań technicznych i opracowaniem koncepcji układów wiejskich sieci rozdzielczych  oraz koordynował  opracowania   terenowych planów sieci średniego napięcia dla całkowitej elektryfikacji wsi dla całego kraju, co zasadniczo porządkowało inwestycje elektryfikacyjne. Następnie przygotowywał  dokumenty do ustawy o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli , przyjętej przez Sejm PRL w 1950r , i do zarządzeń wykonawczych.

              W 1951 roku powstał Centralny Zarząd  Elektryfikacji  Rolnictwa z naczelnym inżynierem Z. Jungiem,  który przejął zadania   i personel GBEW, gdzie też znalazł  się  dr Krakowiak ze swoim kilkuosobowym zespołem.  W ciągu kilku lat opracowali  nowe, stypizowane rozwiązania i konstrukcje sieciowe oraz przepisy techniczne projektowania i budowy  wiejskich  sieci średniego i niskiego napięcia jak też instalacji odbiorczych w budownictwie wiejskim , w całym zakresie wykonawstwa przedsiębiorstw elektryfikacji rolnictwa. W latach pięćdziesiątych był   na pewien czas oddelegowany na dyrektora Warszawskiego Przedsiębiorstwa Elektryfikacji Rolnictwa  dla uregulowania spraw organizacyjnych.

           Z biegiem lat kierowany przez niego dział CZER a potem ZER przejął także zagadnienia techniczne wykonawstwa  robót elektryfikacyjnych i użytkowania energii elektrycznej na wsi i w rolnictwie,  a on sam przejął  nieoficjalnie zadania naczelnego inżyniera w tym zakresie.  W 1963r  powierzono mu zadanie utworzenia Biura Studiów i Projektów Typowych Elektryfikacji Rolnictwa,  którym  kierował  do 1965 roku, współtworząc szereg nowych rozwiązań sieciowych i instalacyjnych,  a także konstruując nowe odbiorniki elektryczne dla rolnictwa. Biuro to funkcjonowało po pewnych przekształceniach do końca lat osiemdziesiątych a on pełnił  rolę konsultanta.

          W opisanym okresie pracował również w innych przedsiębiorstwach. I tak w latach pięćdziesiątych pełnił   na polecenie Biura Odbudowy Stolicy funkcję inspektora nadzoru robót elektrycznych na szeregu budowach oraz wykonywał  na zlecenie projekty instalacyjne w różnych obiektach w Warszawie np. w starym teatrze w Łazienkach. W późniejszych latach byłe  zatrudniony na pół etatu przy  ciekawszych projektach i pracach badawczych w Biurze Projektów i Studiów Budownictwa Miejskiego w Warszawie, gdzie też przez kilka lat redagowałem Biuletyn Projektanta Instalacji Elektrycznych.  W latach sześćdziesiątych był weryfikatorem projektów elektrycznych w nowo powstałym Przedsiębiorstwie  Reklam Świetlnych, gdzie  m.in. zaprojektował  do seryjnej produkcji   transformatory do reklam neonowych.  Wykonał  też kilka prac studialno-projektowych dla Izby Rzeczoznawców SEP, m.in. studium elektrycznego ogrzewania budynków mieszkalnych dla Urzędu Miejskiego w Opolu.

          W połowie 1965 roku został  na wniosek rektora SGGW oddelegowany do pracy w tej uczelni dla utworzenia wespół z prof. Z. Jungiem  z PAN  Zakładu Eksploatacji Urządzeń Elektrycznych. Pracę podjął  na stanowisku st. asystenta awansując kolejno na adiunkta i w 1974 roku –na docenta. Zakład powstał na najbardziej stechnizowanym Wydziale Technologii Drewna jednakże w przewidywaniu rozszerzenia jego działalności na inne zainteresowane wydziały.  Po reorganizacjach uczelnianych w latach siedemdziesiątych na  tymże  Wydziale powstała Katedra Podstaw Techniki przekształcona następnie w Instytut Podstaw Techniki, mający  charakter międzywydziałowy, z Zakładem  Elektrotechniki, Automatyki i Gospodarki Energetycznej. który utworzył  i był  jego kierownikiem.  pełniąc jednocześnie funkcję wicedyrektora Instytutu.  Zakładem tym kierował  aż do roku 1992, kiedy to został  emerytowany po blisko pół wieku pracy zawodowej.

           Wymieniony Zakład prowadził zajęcia dydaktyczne z przedmiotów: elektrotechnika , podstawy automatyki, elektrotechnika rolnicza i  gospodarka energetyczna w gospodarstwie  wiejskim  na Wydziałach: Technologii Drewna,  Techniki Rolniczej, Technologii Żywności oraz Melioracji Wodnych,  z jego udziałem jako wykładowcy. W roku 1978 był  organizatorem  i kierownikiem powołanego przez  Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego  i Nauki w    SGGW Studium Podyplomowego  Energetyzacji Gospodarstw Wiejskich.  Było to studium roczne. W ciągu dwóch lat ukończyło je 64   absolwentów. Zajęcia na Studium były prowadzone przez pracowników wymienionego poprzednio Zakładu z udziałem fachowców spoza Uczelni, m in. IBMER i IMW.

          Przez cały czas pracy uczelnianej  wykonywał  z doraźnie powoływanymi zespołami prace studialne i badawcze   w ramach  gospodarstwa pomocniczego , min. na zlecenie  Komitetu Energetyki PAN  prace prognostyczne  w zakresie elektryfikacji wsi i rolnictwa        ( np. na  rzecz Studium Polska 2000 ) , na zlecenie IBMER w  ramach programów rządowych dotyczących rozwoju użytkowania energii elektrycznej na wsi i w rolnictwie oraz w budownictwie wiejskim a także przy konstruowaniu urządzeń  pracujących  na energii elektrycznej ( np. przy uruchamianiu produkcji parników i warników, za co otrzymał nagrodę  państwową).

Wykonywał  też   prace  studialne i projektowe na rzecz przemysłu drzewnego, min przy automatyzacji produkcji. Poza tym, już poza Uczelnią  wykonywał  różne prace studialne i projektowe jako rzeczoznawca  Stowarzyszenia Elektryków Polskich.          Nadto pracował   przez kilka lat w Biurze Studiów i Projektów Budownictwa Miejskiego w Warszawie jako konsultant poważniejszych opracowań o charakterze studialnym w zakresie nowych rozwiązań instalacji elektrycznych , a także w Przedsiębiorstwie „ Reklama”       jako weryfikator projektów elektrycznych reklam świetlnych.  Wreszcie  przez ponad 20 lat przyjmował  zlecenia od firmy. „Polservice” na  tłumaczenia tekstów technicznych ( ponad 1500 stron A4 ), głównie  patentów, w językach: niemieckim , angielskim i rosyjskim.

W  1947 r wstąpił do SEP i przez 70 lat  był aktywnym członkiem Oddziału Warszawskiego SEP,  pełniąc do końca różne funkcje, a mianowicie w latach

  2002 – 2010 był wiceprzewodniczącym Centralnego Kolegium Sekcji Energetyki,   wiceprzewodniczącym Centralnego Kolegium Sekcji Instalacji i Urządzeń elektrycznych, od 1980   do chwili obecnej był członkiem Centralnej Komisji Historycznej.

Ponadto pełnił działalność rzeczoznawczą: był kierownikiem działu   Elektrotechnika Rolnicza w Izbie Rzeczoznawców SEP  od 1970 r., ekspertem w  dziale   Sieci Elektryczne i Instalacje Odbiorcze, członkiem Komisji Kwalifikacyjnej Rady Izby Rzeczoznawców SEP od 2000 do chwili obecnej.

Współorganizował cykliczne konferencje poświęcone elektroenergetyce na terenach wiejskich począwszy od WSE’96 w Miętnem, gdzie przedstawiono  problem modernizacji i rozwoju sieci na ternach wiejskich, a skończywszy na ETW’2013 w Warszawie.

Był również aktywnym członkiem Koła Seniorów w Oddziale Warszawskim , gdzie przygotowywał cykliczne odczyty na tematy filozoficzne.

Zapamiętamy go jako człowieka niezwykle skromnego, życzliwego, o ogromnej kulturze osobistej.

Będzie nam go brakowało.

 Miłosława Bożentowicz